மாணவர் பதிவேடு (Enrolment Register)

Google+ Followers

என்னைப் பற்றி

My Photo

எல்லாம் விதித்தபடிதான் நடக்கும் என்னும்போது,  நாம் கவலைப் படுவதற்கு ஒன்றும் இல்லை.

My email ID

எனது மின்னஞ்சல் முகவரி:
classroom2007@gmail.com

வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை

Life quotes

Life quotes
உபயம்: கூகுள் ஆண்டவர்

4.5.16

மண்ணும் மனிதனும்

மண்ணும் மனிதனும்

"தத்துவமசி" என்பது இயற்கை இயங்கும் விதம், அனைத்தின் உயிர் இறைவன் என்பதன் அறிவு விளக்கம்......

ஆன்மிக்தில் விஞ்ஞானமும், மெய் ஞானமும்…...காண்பதே மனிதனும் இயற்கையும் இனைந்து, சுகமாக வாழும் கலையாகும்

இறைவனும்… ஓர் அற்புத ஆன்மிக பட்டறிவு(அனுபவ அறிவே இறைவன்......அறிவு கோட்பாடு (the theory of intelligence)
"எப்பொருள் யார்யார் வாய் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு"- தமிழ் மறை
பிரம்ம ஞானம்..! ) na tural philosophy

குரு: உன் பெயர் என்ன?

சீடன்: என் பெயர் செந்தில்.

குரு: செந்தில் எனும் பெயர் எதற்கு வைத்திருக்கிறது?

சீடன்: அப்பெயர் இவ்வுடலுக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

குரு: உடல் என்ற பெயர் நிலையானதா?

செந்தில் எனும் பெயர் நிலையானதா?

சீடன்: .இந்தத் தேகத்துக்கு வேறு பெயரும் வைக்கலாமாகையால் செந்தில் எனும் பெயர் நிலையற்றது. உடல் எனும் பெயர் நிலையானது.

குரு; சரி ! கை வேறு, கால் வேறு, தலை வேறு, முண்டம் வேறு ஆகப் பிரித்து விட்டால் உடலென்ற பெயரேது? உடல் எனும் பெயரும் நிலை இல்லையே?

சீடன்; ஆம்! குருவே! அப்போது உறுப்புகாளான கை, கால் எனும் பெயர் தான் மிஞ்சி நிற்கிறது.

குரு: உறுப்புகளான கை, கால் தலை, முண்டம் என்கிற பெயராவது நிலையானதா? உறுப்புக்களைக் கண்ட துண்டமாகச் சிதைத்து தூள் தூளாக்கிவிட்டால் குவித்தால் என்ன பெரிட்டழைப்போம்? மாமிசப் பிண்டம் என்று தானே கூறுவோம்?

சீடன்: ஆம் ஐயனே! என்ன ஆச்சரியம்! எல்லாம் மாமிசப் பிண்டம்!

குரு: சரி இந்த மாமிசப் பிண்டத்தை மண்ணில் புதைத்து விட்டு, ஒரிரு ஆண்டுகள் சென்ற பின் பார்க்க அங்கே என்ன இருக்கும்?

சீடன்; சிவகுருவே! அங்கு மண் தான் இருக்கும். செந்தில் எனும் நான், உடலாகிப் பின் உறுப்பாகி, மாமிசப் பிண்டமாகி முடிவில் மண்ணாகி விட்டேனே. எல்லாம் மண்! மண்! மண்ணே,..!

குரு: உடலாகிய மண் எங்கே இருக்கிறது?

சீடர்: பூமியாகிய மண்ணின் மேல் மாமிசப் பிண்டமான மண் இருக்கிறது.

குரு; இந்த மாமிசப் பிண்டமான மண், எங்கிருந்து வந்தது? இந்த மண் புதய மண்ணா? பழைய மண்ணா?

குசவன் திரிகையில் ஏற்றிய மண்ணைக்
குசவன் மனதுற்ற தெல்லாம் வனைவன்
குசவன் போல் எங்கள் கோன்(இறைவெளி) நந்தி(மனம்) வேண்டில்
ஆசையில் உலகம் அது விது வாமே-திருமூலன்

சீடன்: பழைய மண் என்று தான் சொல்ல வேண்டும், புது மண் என்றால் அது எவ்விடத்திருந்து வந்தது? எனும் வினா எழும், அவ்விடத்தைச் சொல்ல வேண்டும்? முடியுமா?

குரு; பழைய மண் என்பது சரியே! இந்த மண் எப்படித் தோன்றிக் கொண்டிருந்தது? எவனித்துப் பதில் சொல்- படி

சீடர்; இந்த மண்தான் மாமிசப் பிண்டமான என் உடலாக இருந்தது, மாமிசம் முதலானவைகளைத் தவிர, உடம்பென்பது கிடையாது, அப்படியே தான்.. மண்ணைத்தவிர, மாமிசம் மிண்டம் முதலானவை கிடையாது, செந்தில்- உடம்பு- உறுப்புகள்- மாமிசப் பிண்டம் ஆகிய எல்லாம் வெறும் தோற்றம் மாத்திரமே தான். இருப்பது மண்ணே! ஆ!! இவ்வித ஆராய்ச்சியால் மண்ணே ஆகிவிட்டேன், .இவ்வுடல் மண்ணிலிருந்து உண்டாகி முடிவில் மண்ணே ஆகி விடுகிறது. என்னே மாயம்!

குரு; அப்படியானால் முன்னும் மண்ணே ! பின்னும் மண்ணே! இடைக் காலத்தில் கொஞ்ச காலம் உடலாகத தானே இருந்தது?

சீடர்; ஆம்! சிவகுருநாதா! என்னே என் அறியாமை!

குரு; மண் என்பது, இந்த ஓர் உடல் தானா? அல்லாது? எல்லா உடல்களும் தானா? மக்கள், விலங்கு, தாவரம் ஆகிய எல்லாச் சீவர்களும் தானா?

சீடர்; எழுவகைத் தோற்றங்களான மக்கள்-மிருகம், பறவை, ஊர்வன, நீர்வாழ்வன, தாவரம் யாவும் அவ்வண்ணமே மண்தான், இதுவுமின்றி தங்கம், இரும்பு முதலான கனிம பொருள்களும், நவமணிகளும் மற்றவைகளும் மண்ணாகவே ஆகிவிடுகிறது. மண்ணைத் தவிரவேறில்லை, இடையிலே பலவகைத் தோற்றங்களாக உண்டாகி யிருக்கிறதே! இந்தப்படியாக எல்லாமே தோற்றம் மாத்திரமாக இருக்க இவைகளைப் பொருள்கள் என மதித்து மயங்கி, மண்ணான உடல் முதலானவைகளை ‘நான்” என்றும்- எனது என்றும் மதித்து ஆணவத்தால்(அறியாமை) மதி மயங்கினேனே! எல்லாம் மண்ணே!

“மண்ணாசைப் பட்டேனை மண்ணுண்டு போட்டதேடா”-பட்டினத்தார்”

குரு: மாணவா! இதோடு நின்று விடாதே! இன்னும் கேள், இந்த பூமியாகிய மண்: ஆகாய வெளியில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் மண். கடினமானதா? பிரிக்கக் கூடாதத? பிரிக்கக் கூடிய உதிரி மண்ணாக உள்ளதா?

சீடர்: இந்தப் பூமி உதிரியானது தான், மேலும் அணு அணுவான சேர்க்கையாகவும் இந்தப் பூமி உதிரி மண்ணாக உள்ளதா?

குரு: சரிதான். இந்த பூமியாகிய மண்ணை அணுவாக்கி, மேலும் நுண்ணிய அணுவாக்கி நசுக்க முயன்றால் அது நீர் அணுக்காளாகும். அந்த நீர் அணுக்களையும். நுண்ணிய அணுவாக்கி நசித்தால் நெருப்பு அணுக்களாகும். அந்த நெருப்பணுக்களையும் நுண்ணிய அணுக்களாக நசிக்குங்கால் வாயு அணுக்களாகும். அந்த வாயு அணுக்களையும் நுண்ணிய அணுக்களாகி நசித்தால் அது ஆகாயம் ஆகும். இந்த ஆகாய வெளியையும், சூக்கும அறிவினால் நசிப்பிக்கச் செய்யுங்கால் சூன்யாகாசம் ஆகி, அதுவும் நுண்ணணுவுக்கு அப்பால் நசிப்பிக்கும் போது “பரவெளி ஆகும். ஆகாய வெளி –சூன்யவெளி- பரவெளி –ஆகிய முப்பாழும் கடந்த அப்பாலான, எல்லையற்ற (அகண்ட) பெருவெளியே –வெட்டவெளி – சித்தர்கள், ஞானிகள் சொன்ன ஏக சிவமே உலகம்..! உணர்தால், நோய்கள், முதுமை, மரணமில்லா பேரின்பம் தான்…

சிந்திக்க இதுதான் நேரம்…

அண்டம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் குறிக்கின்ற ... இந்த கோட்பாட்டுக்கு big bang theory (பேரிடித் தோற்றக் கோட்பாடு) என்று.... தொகுப்பாக உள்ளது; பல அணுக்கள் சேர்ந்து நட்சத்திரங்களாகவும் பல...

வெளி மற்றும் காலம் சார்ந்த நீள அளவீடுகள் போதுமான அளவு ...

அண்டம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் குறிக்கின்ற ஒரு சொல்லாகும்.

இந்த நிலவுருண்டை (பூமி), நிலவு, வானம், சூரியன், சூரியனைச் சுற்றி வரும் கோள்கள், விண் மீன்கள், விண் மீன்களுக்கு இடையுள்ள விண் துகள்கள் (cosmic dust), அவற்றின் இயக்கம், இவற்றை எல்லாம் சூழ்ந்துள்ள வெட்ட வெளி (empty space), கண்ணுக்குத் தெரியாத தொலைவில் உள்ள விண்மீன்களுக்கும் அப்பால் உள்ள விண்மீன் குழுக்கள் (galaxy ) ஆக்கியன அனைத்தும் அண்டம் என்ற சொல்லில் அடங்கும்.

இத்துடன் காலம் என்ற கருத்தும் அது தொடர்பான முறைமைகளும் (laws ) இதில் அடங்கும்.

big bang theory (பேரிடித் தோற்றக் கோட்பாடு
“வெங்காய தத்துவம்” life means onion..! The inner meaning is spirituality..!

"உண்மையை உணர்ந்து கொள்"

"எல்லாம் சிவமயம்"
---------------------------------
படித்ததில் பிடித்தது

அன்புடன்
வாத்தியார்
================================
வாழ்க வளமுடன்! வளர்க நலமுடன்!

3.5.16

நடக்காததை நடத்திக் காட்டும் மந்திரம்!


நடக்காததை நடத்திக் காட்டும் மந்திரம்!

எல்லா காரியங்களும் தடை பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றதா?
அப்படியானால், நீங்கள் சொல்ல வேண்டிய மந்திரம் இதுதான்!!!
நடக்காததை நடத்திக்காட்டும் நரசிம்ம மந்திரம்:

நீங்கள் ஒரு முயற்சி எடுக்கிறீர்கள்! என்னவெல்லாமோ செய்து பார்க்கிறீர்கள். ஆனால், ஏதோ தடங்கல், இடைஞ்சல் என்று தலை தூக்கி அந்த முயற்சி நிறைவேறாமல் போய்விட்டது. நீங்கள் மனவருத்தத்துடன் இருக்கிறீர்கள்.

அப்படியானால், நீங்கள் சொல்ல வேண்டிய மந்திரம் இதுதான். இந்த மந்திரம் நடக்காததையும் நடத்திக்காட்டும் தன்மையுடையது.

"யஸ்ப அபவத் பக்தஜன ஆர்த்திஹந்துபித்ருத்வம்
அந்யேஷு அவிசார்ய தூர்ணம்ஸ்தம்பே
அவதார தம் அநந்ய லப்யம்லக்ஷ்மி
ந்ருஸிம்ஹம் சரணம் பிரபத்யே."

இந்த ஸ்லோகத்தைச் சொல்ல முடியாதவர்கள் பொருளைச் சொல்லுங்கள்.

“பக்தியற்றவர்களால் அடைய முடியாதவனே!
தாயின் கர்ப்பத்தில் அவதரித்தால்
தாமதமாகுமென்று தூணில் அவதரித்தவனே!
நினைத்த மாத்திரத்தில் பக்தர்களின்
துன்பத்தைப் போக்குபவனே!
லட்சுமி நரசிம்மனே! 
--------------------------------------
இணையத்தில் படித்தது. உங்களுக்கு பயன்படும் என்று அறியத் தந்திருக்கிறேன்!

அன்புடன்
வாத்தியார்
================================================
வாழ்க வளமுடன்! வளர்க நலமுடன்!

2.5.16

சிறுகதை: மாமனாரும் மாப்பிள்ளையும்


சிறுகதை: மாமனாரும் மாப்பிள்ளையும்

அப்பச்சி சொன்ன கதைகள் - பகுதி 11

மாத இதழ் ஒன்றில் சென்ற மாதம் வெளியான அடியவன் எழுதிய சிறுகதை. நீங்கள் படிப்பதற்காக அதை இன்று வலையில் ஏற்றியுள்ளேன்!              

   எங்கள் அப்பச்சி  சட் சட்டென்று நிறைய குட்டிக் கதைகளைச் சொல்வதில் வல்லவர். அவரை வைத்துத்தான் எனக்கு கதைகளில் ஆர்வம் வந்தது.

அவர் சொன்ன 10 வரி அல்லது 15 வரிக் கதைகளை விரிவு படுத்தி எனது நடையில் எழுதிக்கொண்டு வந்துள்ளேன். பல கதைகள் ஆச்சி வந்தாச்சு மாத இதழ்களில் வெளியாகியுள்ளது. அந்த வரிசையில் இது அடுத்த கதை. அனைவரும்  படித்து மகிழுங்கள்!
-----------------------------------------------------------------------
அது 1943ம் ஆண்டு. சுமார் 72 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட காலம்.

வதனமே சந்திர பிம்பமோ?
வதனமே சந்திர பிம்பமோ மலர்ந்த சரோஜமோ?
வதனமே சந்திர பிம்பமோ?

என்ற எம்.கே.தியாகராஜ பாகவதரின் பாடல் ஒலித் தட்டுக்கள் மூலம் எங்கும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த காலம்.

ஆனால் அந்தப் பாடல்களை எல்லாம் ரசிக்கும் மனநிலையில் சாத்தப்ப செட்டியார் இல்லை. தன் மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைக்கும் முனைப்பில் அவர் இருந்தார். மகள் மீனாட்சிக்கு 20 வயது. அந்தக் காலத்தில் பெண்களுக்கு 18 வயதிலேயே திருமணம் செய்து வைத்துவிடுவார்கள்.வயது  ஏறிக்கொண்டே போகிறதே என்று சாத்தப்ப அண்ணனுக்குக் கவலை.

அவள் அவருக்கு ஒரே பெண். தாயில்லாத பெண். அவளுடைய தாயாருக்கு ஆஸ்த்மா நோய் வந்து, மதுரை பசுமலையில் வைத்து, சிரத்தையாக வைத்தியம் பார்த்தும் அவர் பிழைக்கவில்லை. எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டார். சாத்தப்ப அண்ணன் தன் மகளின் நலன் கருதி மறுமணம் செய்து கொள்ளவில்லை.

அந்தக் காலத்து வழக்கப்படி தன் மகள் சடங்கானவுடன், 7ம் வகுப்புப் படித்துக்கொண்டிருந்தவளின் படிப்பை நிறுத்தி வீட்டோடு வைத்துக்கொண்டு விட்டார். மிகவும் அன்பானவள். வீட்டில் இருந்த மற்ற பங்குக்காரர்கள் எல்லாம் போட்டி போட்டுக்கொண்டு சொல்லிக் கொடுக்க அவள் சமையலில் கெட்டிக்காரியாகி விட்டாள். கருணைக் கிழங்கு கெட்டிக் குழம்பும், முழுக் கத்திரிக்காய் புளிக்குழம்பும் வைத்தாள் என்றால் இலையை
விட்டு எழுந்திரிக்க மனசு வராது. அத்தனை சுவையாக இருக்கும்.

அவளுக்குத்தான் தற்போது வரன் தேடிக்கொண்டிருந்தார். கடைசியில் உள்ளூரிலேயே இருந்த உறவுக்காரப் பையன் ஒருவனுக்கு அவளைக் கட்டிக் கொடுத்துவிட்டார். மாப்பிள்ளை சோமசுந்தரம் பள்ளி இறுதியாண்டுவரை படித்தவர். மதுரையில் இருந்த மொத்த மருந்து வணிகர் ஒருவரிடம் வேலையில் இருந்தார்.

திருமணம் ஆனவுடன் மதுரை வக்கீல் புதுத் தெருவில் ஒரு சின்ன வீட்டை வாடகைக்குப் பிடித்ததுடன் மனைவியையும் கூட்டிக் கொண்டு போய்விட்டார்.

புறப்பட்டுப் போகும் போது மீனாட்சி அந்த அழுகை அழுதிருக்கிறாள். அப்பச்சி, இனி சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்வார் என்பதுதான் அவளுடைய கவலை மற்றும் சொல்லமுடியாத  வருத்தம் எல்லாம். சாத்தப்ப அண்ணனும் அவளைச் சமாதானப் படுத்தி அனுப்பிவைத்தார்.

திருமணமாகி முதல் 6 மாதங்கள் தம்பதிகள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள். மீனாட்சியும் உண்டாகியிருந்தாள். அதற்குப் பிறகுதான் பிரச்சினை ஆரம்பமானது. மீனாட்சிக்கு அவளுடைய தந்தையார் ஸ்ரீதனமாகப் போட்டுக் கொடுத்திருந்த பத்தாயிரம் ரூபாய்களைக் கேட்டு மாப்பிள்ளை நச்சரிக்க ஆரம்பித்தார். பத்தாயிரம் என்பது அந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய தொகை. பவுன் 43 ரூபாய் விற்ற காலம்.

வேலைக்குச் சென்றால் வருகின்ற சம்பளம் கைக்கும் வாய்க்குமாகத்தான் இருக்கிறது. ஒன்றும் மிஞ்சவில்லை. குழந்தை வேறு பிறந்தால் அதிகப் படியான செலவுக்கு என்ன செய்வது என்பது அவருடைய பிரச்சினை. அதனால் நண்பன் ஒருவனுடன் கூட்டாகச் சேர்ந்து மதுரை சிம்மக்கல் பகுதியில் சில்லறை மருந்துக்கடை ஒன்றைத் துவங்குவதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். அதற்குத்தான் மீனாட்சியின் ஸ்ரீதனப் பணம்
அவருக்குத் தேவைப்பட்டது.

தன் தந்தையைக் கேட்டுவிட்டு, வைப்புத் தொகையாக இருந்த அந்தப் பணத்தைத் தருவதாகச் சொன்ன மீனாட்சி, தன் தந்தைக்குக் கடிதம் எழுதினாள். அவரும் புறப்பட்டு வந்துவிட்டார். ”ஸ்ரீதனப் பணம் என்பது பெண்ணின் தற்காப்புக்காகக் கொடுக்கப்படும் பணம், வேறு எதற்கும் பயன் படுத்தக்கூடாது. இல்லை என்று சொல்லிவிடு’ என்று சொல்லிவிட்டு வந்த வேகத்திலேயே அவர் திரும்பிச் சென்று விட்டார்.

பெண்ணை நம்பிக் கொடுத்தவர், பணத்தை நம்பிக் கொடுக்க மறுத்துவிட்டாரே என்று மாப்பிள்ளைக்கு அதீதமான கோபம். மாமனாரைத் திட்டித் தீர்த்துவிட்டார். மீனாட்சியால் ஒன்றும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அடுத்த நாளே ஊருக்குக் கிளம்பிச் சென்றவர், தன் பெற்றோர்களிடம் பேசி,  மேலூரில் இருந்த தங்கள் குடும்ப நிலத்தில் தன் பங்கை மட்டும் விற்கச் சொல்லிப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வந்து, நினைத்தபடி கடையைத் துவக்கிவிட்டார். அவருடைய நல்ல நேரம் கடையும் அமோகமாக
நடக்கத்துவங்கியது.

அதற்குப் பிறகு தன் மாமனாருடன் பேசுவதை நிறுத்தியதோடு, அவர் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்தால் கூட மரியாதை கொடுப்பது இல்லை. வாருங்கள் என்று ஒப்புக்குக்கூடச் சொல்வதில்லை. தரக்குறைவாக விமரிசனம் செய்வார்.  அவரைப் பயல் என்பார். தன் மனைவியை பய மகளே என்பார்.

மீனாட்சிக்கு மிகுந்த வருத்தம். அவர் மாமனார் என்பதற்கு மரியாதை கொடுக்காவிட்டாலும் வயதில் பெரியவர் என்பதற்காவது மரியாதை கொடுக்க வேண்டாமா என்பாள். மாப்பிள்ளை அதைக் காதிலே வாங்கிக் கொள்வதில்லை.

சாத்தப்ப அண்ணன் தன் மகளைப் பார்க்க வேண்டும் என்றால், நகர விடுதியில் வந்து தங்கி மாப்பிள்ளை இல்லாத நேரத்தில் வந்து மகளைப் பார்த்துவிட்டுபோவார்.

பழநி அப்பன்தான் அவரைத் திருத்த வேண்டும் என்று மீனாட்சி பழநியில் உறையும் பழநியாண்டவரை வேண்டிக்கொள்வாள்.

பழநி அப்பன் திருத்தினாரா?

திருத்தாமல் விடுவாரா? எப்படித் திருத்தினார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள தொடர்ந்து படியுங்கள்!

                  *************************************************

காலம் வேகமாக ஓடியதில் 20 ஆண்டுகள் கடந்து போனதே தெரியவில்லை. மாப்பிள்ளை சோமசுந்தரம்  நன்றாக சம்பாதித்து மதுரை கோரிபாளையத்தில் சொந்தமாக ஒரு வீட்டையும் வாங்கி செட்டிலாகி இருந்தார். ஆனால் குணம் மட்டும் மாறவில்லை. அவருடைய மகளும் பள்ளி இறுதியாண்டில் நல்ல மதிப்பெண்களும் பெற்றுத் தேறி, திருமணத்திற்குத் தயாராக இருந்தாள்.

மும்மரமாக மாப்பிள்ளை தேடியதில் மதுரை கல்லூரி ஒன்றில் விரிவுரையாளராக இருக்கும் வரன் ஒன்றைத் தேடிப் பிடித்துவிட்டார். ஆனால் நெருக்கிப் பேசும்போதுதான், அவர்களுக்குத் தோது கொடுப்பதற்குத் தேவையான பணம் தன்னிடம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து தலையைப்
பிடித்துக்கொண்டு வீட்டில் அமர்ந்துவிட்டார். ஐம்பதாயிரம் குறைந்தது. அது அந்தக் காலகட்டத்தில் பெரிய தொகை

விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்ட சாத்தப்ப அண்ணன், தன் மகள் வீட்டிற்குச் சென்று, அது நல்ல சம்பந்தம், அதையே பேசி முடியுங்கள். என்ன பணம் பத்தவில்லையோ அதை நான் தருகிறேன் என்று வாக்குறுதி தந்தார். தன்னிடம் சேமிப்பில் உள்ள பணம் பேத்தியின் திருமணத்திற்குப் பயன் படுவதில் தனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி என்றும் சொன்னார்.

அப்புறம் என்ன? கதையின் நீளம் கருதி நடந்ததை சுருக்கமாகவே செல்கிறேன்.

அடுத்து வந்த முகூர்த்த நாளில் இரு வீட்டாராலும் திருமணம் கெட்டி செய்யப்பெற்றது.

மாப்பிள்ளை சோமசுந்தரம் தன் மாமனாரின் மேன்மையை அப்போதுதான் உணர்ந்தார். தன் மனைவியிடம் சொல்லி நகரவிடுதியில் தங்கியிருந்த அவரை வரச் சொல்லி மதிய விருந்திற்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லிவிட்டு,  விளக்குத்தூண் பகுதியில் உள்ள பெரிய ஜவுளிக் கடை ஒன்றில் தன்
மாமனாருக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுப்பதற்கு ஃபின்லே மல் வேஷ்டி ஒன்றையும், அதே கம்பெனியின் மேல் துண்டு ஒன்றையும் வாங்கிக் கொண்டு, வீட்டிற்குத் திரும்பினார்.

அவர் வீட்டிற்குள் வந்தது தெரியாமல், சாத்தப்பண்ணனும் அவர் மகளும் உற்சாகமாகப் பேசிக் கோண்டிருந்தார்கள்

“ஆத்தா நம் மாப்பிள்ளையும் பயலாகி விட்டார், தெரியுமா?”

“என்ன அப்பச்சி சொல்கிறீர்கள்?” இது மகள்

“ இத்தனை ஆண்டுகளாக என்னைப் பயல் பயல் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் இல்லையா? இப்போது அவரைப் பயல் என்று சொல்ல ஒருத்தன் கிடைத்து விட்டான் பார்த்தாயா?”

மீனாட்சி களுக்கென்று வாய்விட்டுச் சிரித்துவிட்டாள்.

பின்னால் நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த சோமசுந்தரத்திற்கு செவிட்டில் அரைந்ததைப் போன்று இருந்தது.

பத்தடி முன்னால் வந்து, தன் மாமனாரின் இரு கரங்களையும் பற்றிக் கொண்டு பேசத்துவங்கினார்.

“அம்மான் என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். ஏதோ சின்ன வயதில் கோபத்தில் தவறாகப் பேசியது. பின்னால், நடுத்தர வயது வந்த பிறகாவது, மட்டு மரியாதை தெரிந்து உங்களை அப்படி அழைத்திருக்கக்கூடாது. என் மனைவி மீனாட்சியையும், பல ஆண்டுகளாக தரக்குறைவாக அழைத்ததும் தவறுதான். அவள் பொறுமையின் சிகரம். எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொண்டு என்னோடு குடும்பம் நடத்தினாள். நீங்கள் இருவரும் என்னை
மன்னித்துவிடுங்கள்.....”

என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தவர், திடீரென்று தன் மாமனாரின் காலில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு எழுந்து நின்றார். அவர் கண்களில் நீர் கோர்த்திருந்தது.

மீனாட்சிக்கும் அளவில்லாத மகிழ்ச்சி. இப்போதாவது தன் கணவர் தன் தந்தையின் அருமை பெருமைகளை உணர்ந்து திருந்தினாரே என்ற மகிழ்ச்சி!

எல்லாம் பழநி அப்பனின் மகிமை என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்ட அவள் மனமார பழநியாண்டவரை வணங்கி மகிழ்ந்தாள்!

                                        ***************************************************
அன்புடன்
வாத்தியார்


வாழ்க வளமுடன்! வளர்க நலமுடன்!